Дуруст шустани матоъҳои бофташуда барои нигоҳ доштани сифати либос муҳим аст. Аввалан, матоъро аз рӯи мавод, ба монанди пахта, абрешим ё пашм ба навъҳо ҷудо кунед; дастурҳои шустушӯй ва хушк кардани тамғаи нигоҳубинро бодиққат тафтиш кунед. Баъдан, шустани дастӣ ё шустани мошинро дар асоси хусусиятҳои матоъ интихоб кунед. Барои шустани даст, як шустушӯи мувофиқро истифода баред, мулоим молед ва бодиққат бишӯед, сипас хушк кунед ва овезон кунед, то дар ҷои хуб шамол додашуда дар ҳаво хушк кунед. Барои шустушӯи мошин, барномаи шустани мувофиқро интихоб кунед, аз шустушӯй истифода баред, то кафк намонад, шустаед, бо нарм чарх занед ва сипас бо ҳаво хушк кунед. Аҳамият диҳед, ки хушккунии ҳаво бар болои хушккунӣ тавсия дода мешавад, зеро он аз зарари гармӣ ва нури офтоб пешгирӣ мекунад. Илова бар ин, аз истифодаи шустагар худдорӣ намоед, ҳарорати пасти шустанро интихоб кунед, аз ҳад зиёд хушк нашавед, аз нурҳои бевоситаи офтоб дурӣ ҷӯед ва миқдори мувофиқи нармкунандаи матоъро истифода баред.
Тоза кардани матоъхои бофташуда
Хабарро ирсол кунед